برف سپيد زمستاني

2010-08-20T15:55:00.003+04:30

از ننگ چه گويي كه مرا نام ز ننگ است
وز نام چه پرسي كه مرا ننگ ز نام است

ميخواره و سرگشته و رنديم و نظرباز
وان كس كه چو ما نيست در اين شهر كدام است

با محتسبم عيب مگوييد كه او نيز
پيوسته چو ما در طلب عيش مدام است

2010-03-02T06:48:00.002+03:30

ببين عزيز!
حرف‌هاي من هيچ وقت براي تو خوشايند نيست؛ البته منظورم حرف‌هاي نگفته‌ام است.
هر بار كه به تو گفتم دوستت دارم، از صميم قلب گفتم. واقعاً در دلم علاقة غيرقابل وصفي نسبت به تو هست كه حتي اگر بخواهم بيرون نمي‌رود، چون عقيده دارم، هنوز، كه اين علاقه را خود در دل نكاشته‌ام.
اما كلام‌هاي نگفتني‌ام همواره برايت تلخ و غيرقابل تحمل بوده؛ تقصيري نداري، مشكلي هم نيست. براي همين است كه خيلي وقت است كه حرف‌هايم را جاي ديگري مي‌نويسم كه فقط براي خودم باشد.
عشقبازي براي من وظيفه نيست، لااقل خودم چنين احساسي ندارم. واقعاً اگر كاري برايت كرده‌ام از سر محبت و نه از سر وظيفه بوده. اگر هم نكرده‌ام يا بلد نبودم يا نمي‌فهميدم يا نمي‌توانستم. اين نيست كه بخواهم كوتاهي كنم.
...
از مسافرت گفتي و از انگيزه‌ها براي سفر كردن. اما به واقع سؤالي هست اينجا: چرا اندوختن تجربه، درست كردن خاطره‌هاي زيبا و اينها فقط در سفر انجام مي‌شوند؟ ديد من با تو فرق دارد عزيزم؛ من زندگي روزمره را پيش پا افتاده و تكراري و بيهوده، يا هر طوري كه منجر به توقف تجربه‌اندوزي و ايجاد خاطره‌هاي زيبا شود، نمي‌بينم. سفر هم براي من شكل ديگري از همين زندگي است، بي برچسب روزمره يا خاص! البته اميدوارم به بيراهة اين تصور نكشانده باشمت كه: پس سفر به درد نمي‌خورد. نه! با تو هم نظرم كه سفر تجربه و خاطرة خاص زياد مي‌سازد. اما ديدم در مورد زندگي روزمره آنچنان كه از حرفت برداشت كردم نيست.
...
عزيزم! لطفاً لحظه‌اي به خودت و رفتارت و حرف‌هايي كه مي‌زني نگاه كن!
واقعاً چرا هميشه فكر مي‌كني اطرافيان را به تو ترجيح مي‌دهم؟ طوري كه به صراحت و خيلي راحت مي‌گويي كه به خاطر فلاني و بهماني اين كارها را مي‌كني، چرا براي من نمي‌كني؟!
شايد همان حسادت معروف زنانه باشد، اما مطمئن باش حتي يك قدم در راه از بين بردن اين حسادت كوشش نخواهم كرد، چرا كه سخت بر اين باورم كه نتيجة عكس خواهد داد و حساسيت تو را بيشتر خواهد كرد. من از نگاه و احساسم نسبت به تو مطمئنم. تو در قلب من جاي خودت را داري. اما اگر تو همة مرا براي خودت مي‌خواهي و انتظار داري كه به ديگران بي‌توجه كامل باشم، از من چنين نخواه كه چنين نخواهم بود. شايد هم فكر كني كه توجه من نسبت به تو كافي نيست و نسبت به تو حساسيت زيادي ندارم. ممكن است چنين به نظر برسد، اما از درون من به تو خبر بدهم كه چنين نيز نيست.
...
اما مسئله‌اي كه درگيرم كرده اين است كه چرا اينقدر راحت از جدايي حرف مي‌زني؟ تصور نمايشنامه و نقش بازي كردن در زندگي‌ام ندارم. عشق ورزيدنم هم تصنعي نيست.
حتي نگفتم عشقي باقي نگذاشته‌اي، گفتم كه حرف‌هايت نشان و بويي از عشق نمي‌دهد! هنوز هم مي‌گويم!
وقتي از من مسافرت چنين و چنان كه فلان جور خرج كنيم و فلان جا باشد و اينطوري برويم و اينها مي‌خواهي، اصلاً باورم نمي‌شود كه بخواهي از اين مسافرت تجربه بيندوزي و زيبايي بيافريني. به خصوص وقتي مثل هميشه‌ات خودت را با اطرافيان و فاميل و دوست و غيره مقايسه مي‌كني. مشابه همين رفتارت را در ميهماني و گردش بيرون و خانة اين و آن رفتن و كار من و حقوق خودت و خودم و اينها به وضوح و صراحت مي‌بينم. تكلف سراسرش را فرا گرفته و من خود را از اين تكلف دور نگه مي‌دارم.
من براي شادي كردن به يك سكة صد توماني هم نياز ندارم عزيزم، به لباس و غذاي رنگارنگ احتياجي ندارم، به سالم بودن در ماشين يا قيافه و رنگ و لعاب خانه‌اي كه صرفاً از آن آرامش مي‌طلبم نه چيزهاي ديگر، نيازي ندارم. تو اگر چنين نيستي، از تو انتظار ندارم مثل من باشي، اما نمي‌توانم مثل تو باشم. نمي‌توانم خودم نباشم.
كراوات زدنم را هم شايد از سر ظاهر سازي يا تلاشي براي انگشت نما شدن يا نمي‌دانم هر چيز ديگر بداني، اما اشتباه تو و همة ديگراني است كه خودشان لحظه لحظة زندگيشان را در تلاشي بي پايان براي حفظ ظاهر گذرانده‌اند. كراوات زدن، حس خوبي است براي خودم، حتي با نگاه و متلك‌هاي سنگين ديگران. ميداني كه برايم اهميتي ندارد، اما تو و بقيه، نمي‌خواهيد آن ظاهر به هم بخورد، و برايتان هم مهم نيست كه در باطن چه مي‌گذرد.
و يك چيز ديگر! باز هم ممكن است ظاهر امر تو را به چنين قضاوتي كشانده باشد، اما من ادعايي در مورد شناختن تو ندارم.
بسيار خوشحالم كه آن جملة معروفت «ميخواستي زن نگيري، كسي كه دنبالت نفرستاده بود» را براي آگاهي من مي‌گويي و گفته‌اي. اما آگاهي از چه؟ از وظايفم نسبت به تو؟ يا آنكه دوستت داشته باشم؟
كلام آخر:
دوستت دارم نگار! چه بخواهي، چه نخواهي. محبت كردن من به تو به روش خودم است. هر سختي‌اي در زندگي مشتركم به جان خريده‌ام براي اثبات اين محبت به تو بوده. منتي نيست. خودم با علاقه خواستم، انجامش هم دادم، كم و زيادش را تو ببخش كه در هر لحظه تصميمي را گرفته‌ام كه به نظرم بهترين بوده.
و بار ديگر تأكيد كنم: شكايتي از تو ندارم. اينها كه گفتم براي اين است كه بداني ارزش‌هاي من و تو با هم يكي نيست، از تو انتظار ندارم مثل من فكر كني و از ارزش‌هاي خودت دست برداري، اما از من هم انتظار نداشته باش كه مثل تو فكر كنم و از ارزش‌هاي خودم دست بردارم. اگر ارزش‌هاي مرا نمي‌پسندي، سعي نكن مرا از آنها جدا كني، چون تلاشت به واقع بيهوده است. چنان كه من از زندگي با تو آموختم كه سعي نكنم عوضت كنم و ارزش‌هايت را تغيير دهم، كه هر چه كردم بيهوده بود.
تضاد ارزشي من و تو چيز منفي نيست، و باور من اين است كه نبايد موجب نااميدي و بروز اين تصور شود كه عشق رخت بر بست! اما توجه هر دو طرفمان را مي‌طلبد بر ارزش‌هاي مشترك و پرداختن به آنها. من برايت بهترين شوهر نبوده‌ام. من هم آدمم. اما همة سعي خودم را براي رشد تو در زندگي مي‌كنم.
دوستت دارم! عشق و دوست داشتني از نوع زميني!
همين!

لاف عشق و گله از يار؟

2010-03-01T20:30:00.000+03:30

پيام گذاشتي كه عاشق مني يه عالمه.
اما نيستي عزيزم
نيستي

ميدوني چرا مسافرت بهت خوش نگذشت؟
ميدوني چرا اين روزها اصلاً مثبت نيست رابطه‌مون؟
چون ديگه عشق رو از بين بردي
پول در آوردن و خرج زندگي كردن
مسافرت رفتن
تفريح
خوابيدن
بيدار شدن
كار كردن
همه رو برام تبديل كردي به وظيفه
ادامه زندگي مشترك رو هم وظيفه من ميدوني
هميشه ميگي ميخواستي زن نگيري
اينجوري عزيزم ديگه خبري از عشق نخواهد بود،

حافظ ميگه
لاف عشق و گله از يار؟ زهي لاف دروغ
عشقبازان چنين مستحق هجرانند!

يه چيز ديگه: دوران برده‌داري هم خيلي وقته تموم شده

2010-01-21T10:02:00.001+03:30

و تو چه مي‌داني كه اين چه نشانه‌اي است؟

روزگاري اينجا را به كناري انداختم، چون آنچه در اينجا نگه مي‌داشتم، بايد «نگفتني» بودنش را حفظ مي‌كرد، اما نكرد!

يك روز برگشتم؛

عزيزي خواست كه برگردم،

حالا هم عزيزي مي‌خواهد كه دوباره بعضي از تكه‌هاي وجودم را اينجا نگه دارم،

از انتهاي قلبم مي‌گويم: اصلاً دلم نمي‌خواهد اينجا «نگفتني» نگه دارم. هر چه اينجا بنويسم ديگر نگفتني نمي‌شود. هر چه اينجاست، گفتني است. نگفتني‌هايم جاي ديگر است. دنبالش نگرديد، خودم مي‌آيم دنبالتان!

فروغ

2010-01-04T13:34:00.002+03:30

به روايتي ديروز (كه تولد خودمم بود) و به روايتي فردا (15 دي) سالروز تولد فروغ فرخزاده.
با ناهيد حرف زدم، گفت كه پنجشنبه هفته پيش رفته ظهيرالدوله و با همون آهنگ صداي مخصوص خودش گفت كه: خوب بود!
خيلي ياد اون سالي افتادم كه تا بالاتر از مچ پامون توي برف بود و براي اثبات خودآزاري (يا شايدم خود آزادي!) از دربند پياده رفتيم تا ظهيرالدوله، يه مراسم 10 نفره (باورت ميشه؟ فقط 10 نفر) سر قبرش بود. بعدش برگشتيم و رفتيم توي يه كافي شاپ، اومديم يه كم از شعرش رو سق بزنيم، كه ليلا زد توي پرمون و با همون تيريپ مخصوص خودش كاسه و كوزه‌مون رو ريخت به هم. يادش به خير كه چقدر علي اون روز از دست ليلا ريسه رفت! فكر كن! علي كه با حرفاش اونقدر ما رو مي‌خندوند كه عين يه گروه مست لايعقل توي خيابون از خنده تلو تلو مي‌خورديم، از سه تا جمله ليلا جوري مي‌خنديد كه انگار داره تقاص كارش رو پس ميده!!!
واقعاً يادش به خير.
انديشه فروغ رو خيلي دوست دارم. كل فضايي كه فروغ تصوير ميكنه براي من دنياي ديگه‌ايه كه البته اصلاً در حدي نيستم كه حتي بخوام توصيفش كنم.
يه چيزي فهميده بود (يا شايدم ديده بود) كه مي‌گفت تنها صداست كه مي‌ماند...

...اين نيز بگذرد

2009-09-24T07:59:00.002+03:30

داشتم براي لپ تاپم مراسم غبار روبي و عطر افشاني برگزار مي‌كردم، چشمم خورد به يه نوشته، وقتي تا آخرش خوندم فهميدم كه يه روزي خودم نوشته بودمش
اما حالا فقط مي‌تونم يه جمله بگم: اين نيز بگذرد

ديگر حرفي نمانده

ديگر کلامي نيست

و ديگر پرده‌اي که تصوير بکنم

و ديگر شعري

و حتي حسي

ديگر وجودي نيست که بخواهد بسوزد

ديگر بارشي وجود ندارد

و ديگر سرودي

با قايقي شکسته دور مي‌شوم

و اينک به وسط دريايي رسيده‌ام که گرد است

و در اين دريا بي هم نفس

با قايقي شکسته رانده‌ام

ديگر دور شده‌ام

راه بازگشتي نمانده

به پايان رسيده‌ام

شايد کلامم زيبا نبود

شايد حضورم خاطره‌انگيز نبود

ولي مي‌خواستم يک عاشقانه بسرايم

ديگر دير شده است،

حتي براي بازگشت

باز هم شما هستيد و يک دنيا خاطره

گاهي هم از من ياد کنيد

ديگر حرفي نمانده ...

2009-08-19T09:16:00.002+04:30

در عشق توام نصيحت و پند چه سود؟
زهراب چشيده‌ام، مرا قند چه سود؟
گويند مرا كه: بند بر پاش نهيد
ديوانه دل است، پام بر بند چه سود؟

2009-06-21T11:22:00.001+04:30

كشته شمشير عشق، حال نگويد كه چون
تشنه ديدار دوست، راه نپرسد كه چند

درس

2009-06-02T10:47:00.000+04:30

وقتي كسي چيزي رو عنوان نميكنه، لزوماً معنيش اين نيست كه اون چيز رو پذيرفته

2009-05-19T08:30:00.002+04:30

به كعبه گفتم:
تو از خاكي
و من هم؛
چرا بايد به دور تو بگردم؟
ندا آمد:
تو با «پـا» آمدي
بايد بگردي،
برو با «دل» بيا
تا من بگردم!

2009-05-19T08:22:00.007+04:30

شايد يكبار جايي اين رو نوشته يا گفته باشم،
چند روز پيش دوباره بهش فكر كردم،

مي‌داني! تفاوت ظريفي بين باران و برف هست؛
وقتي باران مي‌بارد،
همة صداها چند برابر مي‌شود؛
صداي عبور ماشين‌ها
صداي قدم‌هاي آدم‌ها
صداي درخت‌ها
و صداي پرنده‌هاي افتاده در حوض نقاشي!

...

وقتي برف مي‌بارد،
همة صداها مدفون مي‌شود؛
صداي عبور ماشين‌ها
صداي قدم‌هاي آدم‌ها
صداي درخت‌ها
و صداي پرنده‌ها

...

دقت كرده‌اي كه وقتي باران مي‌بارد، در و ديوار و زمين، صدا را بر مي‌گردانند،
اما وقتي برف مي‌بارد، و همه چيز را مي‌پوشاند،
همه چيز صدا را جذب مي‌كند و در خود فرو مي‌برد.
ديده‌اي كه روزهاي برفي چه آرامشي بر همه چيز و همه جا حكومت مي‌كند؟
ديده‌اي كه كوهِ پر از برف پژواك ندارد،
اما مي‌تواند صدا در خودش نگه دارد،
آنقدر كه تحمل صدا را ندارد،
كه اگر صدا زياد شد، سرازير مي‌شود و صدا را در زير خودش مدفون مي‌كند

...

مي‌داني چرا حضرت دوست اين همه اسباب براي صدا ساخته؟
چون همه مي‌روند
و «تنها صداست كه مي‌ماند»...

2009-05-08T20:14:00.003+04:30

دلم براي فريده و صبا خيلي تنگ شده!

پايان نامه رو دفاع كنم، ميرم تهرون هر طوري شده با هر دوتاشون يه برنامه رديف مي‌كنم با همديگه سه تايي توي خيابون پياده راه بريم.

نه به ياد اون روزها، به خاطر به ياد ماندن همين روزها

2009-05-05T14:29:00.008+04:30

همه مي‌پرسند،
چيست در زمزمه مبهم آب؟
چيست در همهمه دلكش برگ؟
چيست در بازي آن ابر سپيد،
زير اين آبي آرام بلند،
كه تو را
مي‌برد اين گونه به ژرفاي خيال؟

چيست در خلوت خاموش كبوترها؟
چيست در كوشش بي‌حاصل موج،
كه تو چندين ساعت،
مات و مبهوت به آن مي‌نگري؟

نه به آب،
نه به برگ،
نه به اين آبي آرام بلند،
من به اين جمله نمي‌انديشم.

من مناجات درختان را هنگام سحر،
رقص عطر گل يخ را با باد،
نفس پاك شقايق را
در سينة كوه،
نبض پاينده هستي را
در گندمزار،
همه را مي‌شنوم،
مي‌بينم،
من به اين جمله نمي‌انديشم،
به تو مي‌انديشم!
اي سراپا همه خوبي!
تك و تنها به تو مي‌انديشم!

جاي مهتاب، به تاريكي شبها تو بتاب!
من فداي تو!
به جاي همه گلها، تو بخند!

من همين يك نفس از جرعة جانم باقيست،
آخرين جرعة اين جام تهي را
تو بنوش!
آخرين جرعه اين جام تهي را
تو بنوش!

فريدون مشيري

Change: this is my new word!

2009-05-03T14:34:00.004+04:30

دوباره تصميم گرفتم بنويسم.

البته از آخرين بار، تغيير كردم. خيلي.

فروغ

2009-01-07T07:47:00.003+03:30

دوباره دي ماه شد و روزهاي تولد فروغ و شلوغي ظهيرالدوله.
كاش تهرون بودم و مي‌رفتم ظهيرالدوله

يادش به خير

بعد از خيلي وقت

2008-10-24T21:27:00.001+03:30

بعد از خيلي وقت، خاطره انگيزترين آلبوم زندگيم رو گوش مي‌كنم: افسانه. واقعاً حيف اين افتخاري با اون همه هنرش...
چه روزها و شبهايي از اتاق 210 خوابگاه 1 دانشگاه يزد رو با فضل‌الله و جلال و مجيد و حميد و مهدي، با اين تصنيف‌ها گذرونديم. الان درست 10 سال از اون روزها مي‌گذره. خيلي اتفاق‌ها افتاده و خيلي عوض شدم و شديم. اما افسانه، هنوز همون اثر 10 سال پيشش رو داره:
اي از تو چراغ ديده روشن
اي در تو صفاي باغ و گلشن
تو جلوة مهر عالم افروز
آن شمع خموش درگهت، من
واي كه چه روزگاري داشتيم. چقدر دلهامون به هم نزديك بود. چقدر خوب بوديم. چقدر دوست داشتم اون وقتهام رو.
اي نغمه گر عشق
بردي تو ز هوشم
خون توي همة رگهام مي‌دويد. اشك‌هايي كه با هيچ زوري بيرون نمي‌اومدند رو توي دلم مي‌ريختم...
هر جا كه گلي به خنده بشكفت
با من سخن از رخ تو مي‌گفت
چون چشم ستاره تا سحرگاه
با ياد تو چشم من نمي‌خفت
از اون روزها جز همة صحنه‌هايي كه عاشق تك تكشونم، هيچي نمونده. هر كي رفته پي كار خودش. اگر چه هنوز كم و زياد، ارتباط داريم.
از تهِ دل مي‌خوام كه فقط يك ساعت از اون روزها تكرار بشه. مطمئنم كه همه‌شو گريه مي‌كنم. بي‌وقفه...

بوي تهرون

2008-10-19T20:29:00.002+03:30

جمعه و شنبه مجبور شدم براي يكي از پروژه‌هام برم تهرون. پاييز تهرون شروع شده. هوا نيمه ابري بود و گهگاهي باد ملايمي مي‌وزيد و از آلودگي هميشگي تهرون خبري نبود. بابا و مامان و حسام نبودن و رفته بودن نيشابور.

خونه‌مون سكوت داشت. از همون سكوت‌هايي كه من توي دوران مجرديم در به در دنبالش مي‌گشتم تا بتونم از بين اون همه ترافيك و شلوغي و سرعت زياد زندگي مردم توي تهرون، سرم رو بيارم بيرون و يه نگاهي به خودم بندازم. نگار يه سر رفته بود بازار و من صبح كارم رو انجام داده بودم و ظهر رسيده بودم خونه. وقتي توي سكوت خونه، با هوايي كه اون موقع ابري شده بود، فرو رفتم، خيلي دلم گرفت. ياد روزگار تنهايي مجرديم افتادم. ياد همه اون لحظه‌هايي كه موسيقي كيتارو، ونجليس، كريس اسفيريس، بيژن مرتضوي، ريچارد كلايدرمن، ناصر چشم‌آذر و كامبيز روشن روان، اوج لذتش بود. اون روزهايي كه بي‌صبرانه انتظار چكيدن يه قطره از آسمون رو مي‌كشيدم تا از خونه بزنم بيرون و زير بارون تا تجريش پياده برم و برگردم، اون روزهايي كه سعي مي‌كردم پولهام رو جمع كنم، همش چشمم دنبال دكه روزنامه فروشي براي خريد كارت تلفن باشه و بعدشم تلفن كارتي‌ها رو نشون كنم، اون روزهايي كه با موتور توي خيابون هر كجا دلم مي‌خواست مي‌رفتم و همه تهرون رو زيرپا مي‌ذاشتم و هيچ محدوديتي نبود، اون روزهايي كه بي‌پول بودم، اما با دنياي بيرحم آدم بزرگها هم بيگانه بودم، اون روزهايي كه همه‌اش برام اندوه و غصه بود... دلم براي همه اون روزها تنگ شد. بعد از ظهر شنبه بود و بايد راه مي‌افتاديم به طرف يزد، اما اولين باري بود كه اصلاً دلم نمي‌خواست از تهرون برم. من عاشق درختهاي چنار تهرون به خصوص موقع بارون يا برف هستم. يزد اصلاً يه دونه چنار هم نداره...
تهران ديروز (شنبه) يه بويي ميداد كه خيلي دوستش داشتم. خيلي دلم مي‌خواست چند نفر رو ديروز ببينم كه نشد.
دل در غم عشق مبتلا خواهم كرد
جان را سپر تير بلا خواهم كرد
عمري كه نه در عشق تو بگذاشته‌ام

امروز به خون دل قضا خواهم كرد

باز هم سهراب

2008-05-27T06:35:00.002+04:30

زندگی صحنه یکتای هنرمندی ماست

هر کسی نغمه خود خواند و از صحنه رود

صحنه پیوسته به جاست

خرم آن نغمه که مردم بسپارند به یاد

فريده

2008-04-09T14:14:00.000+04:30

آخرين باري كه باهات حرف زدم، در مورد ازدواج ازت پرسيدم. يكي دو شب پيش داشتم بهت فكر مي‌كردم. به نظرم رسيد، اين كه كسي ازت تقاضاي ازدواج نميكنه شايد به خاطر اينه كه نمي‌تونه روح تو رو تاب بياره.
ميدوني؟ از وقتي شناختمت اونقدر وسيع و بيكران به نظر مي‌رسي، نه، اصلاً اونقدر وسيع و بيكران هستي كه براي اطرافياني كه تا حدودي تو رو مي‌شناسن، يه جور شجاعت و اعتماد به نفس خاصي از نوع كميابش لازمه تا بيان طرفت.
من احتمال مي‌دم كه هر كسي كه به شراكت زندگيش با تو فكر مي‌كنه، يه جورايي واهمه داره كه نكنه جلوي تو كم بياره و نتونه هيچ جوري خودشو به تو برسونه. آخه منطق، فكر، احساس، شعور و خلاصه همة چيزهايي منحصر به آدميزاد ميشه اون قدر در تو پر رنگ و قوي عمل مي‌كنه كه حتي به نظرم مياد كه خودت هم خسته ميشي و تاب نمياري.
خدا پدرت رو رحمت كنه؛ فكر كنم اينها رو از اون به ارث برده باشي...

بعداً برات بيشتر ميگم...
حتي فكر كردن به تو هم ازم انرژي زيادي ميگيره...

يكي از معدود كساني هستي كه واقعاً دلتنگيشون منو آزار ميده

2008-01-10T10:18:00.000+03:30

اين درس آمار براي من شدة آينة دق. دوباره بدشانسي اوردم. در عرض دو ساعت توي يزد چنان برفي اومد كه همة راه‌ها بسته شد و من نتونستم خودم رو به اصفهان برسونم. اما استاد زبون نفهم و كله‌[...] ما، كه از طريق يكي از بچه‌ها تلفني مي‌خواستم باهاش حرف بزنم، حاضر نشد با من حرف بزنه و همش شونه بالا انداخت كه: برو حذف كن. به من ربطي نداره كه جاده بسته شده. مي‌خواستي زودتر بياي!

با هر بدبختي بود سوار ماشين شدم و توي يخ بندون و سرسره بازي و با احتساب يه لاستيك تركوندن، ساعت 2 بعد از ظهر خودم رو رسوندم دانشگاه (صنعتي اصفهان). استاد كه نبود. با مسئول تحصيلات تكميلي حرف زدم، گفت به طور خاص برات درس رو حذف مي‌كنيم، ترم ديگه مطالعة آزاد بگير، امتحان بده. تا اينجاش مسئله‌اي نيست، اما 300 تومن ديگه ميره تو پاچه‌ام، الكي. بهش گفتم، گفت سعي مي‌كنه با ادارة آموزش دانشگاه صحبت كنه، اما چشمش آب نمي‌خوره كه تخفيفي قائل بشن.

خاطرة خيلي تلخي بود. البته هنوزم هست! بدجوري كينة استادم رو به دل گرفتم؛ اون از لجبازي پارسالش كه الكي منو انداخت، اين هم از امسال. نگار ميگه تقصير خودته، بايد دو روز زودتر مي‌رفتي اصفهان مي‌موندي، بايد مرخصي مي‌گرفتي! بله، اما سينه مالامال درد است...

2008-01-07T07:16:00.001+03:30

دختر خالة مينا، سرطان داشت. ديروز ظهر به رحمت خدا رفت. هيچي نمي‌تونم بگم.
به احترامش، به خاطر فرزند خردسالش
سكوت...

2008-01-07T07:14:00.002+03:30

يادمه يه وقتي نوشته بودم كه برف آرامش عجيبي داره. برعكس بارون. وقتي بارون مياد همة صداهاي محيط تقويت ميشه، در و ديوار و زمين خيلي بهتر صدا رو برمي‌گردونن. اما برف اينطوري نيست. برف همة صداها رو توي خودش فرو مي‌بره. وقتي برف رو زمين نشسته باشه، خوب كه گوش كني، مي‌بيني كه صداها زود فرو ميرن توي برف. بدون هيچ تلاشي مي‌توني صداي نفس كشيدن خودت رو بشنوي، مي‌توني صداي قدم‌هاي خودت رو بشنوي...

خيلي منتظر اين احساس‌ها بودم. امروز دارمشون. فقط... فقط كاش نگار بود.

2008-01-07T07:14:00.001+03:30

كاش تهرون بودم.

روز تولد فروغ خيلي دلم مي‌خواست ظهيرالدوله باشم. خوش به حالش كه الان كه پنجاه ساله از مرگش مي‌گذره، هر سال از تولد تا مرگش برف همة ظهيرالدوله رو سفيد و پاك مي‌كنه و منتظر مهموناي فروغ ميشه. خوش به حالش كه هميشه توي اين حال و هوا همه ميرن سراغش. توي سر در ورودي ظهيرالدوله كه مي‌ايستي، فارغ از افسانه‌هاي نام و ننگ پشت سرت، ظهيرالدوله هنوز همون طوري مونده، پر از فروغ، ملك‌الشعراي بهار، رهي معيري، قمرالملوك وزيري و خيلي‌هاي ديگه. دو سه سال پيش كه براي اولين بار رفتم، همين روزها بود، با ناهيد و علي و توحيد و جلال و يكي دوتاي ديگه كه اسمشون يادم نيست رفته بوديم، خيلي كيف كردم. همون موقع‌ها نوشتم كه آدم توي ظهيرالدوله كه ميره هوس مي‌كنه بميره و ببرنش يه گوشه بي‌نام و سنگ خاكش كنن (من عاشق كنج و گوشه‌هاي ظهيرالدوله‌ام؛ تنهايي‌اش پر از روح است و خدا).

حالا كه يزد داره برف مياد. خوشحالم، اما نگار نيست. اصلاً مثل دوران مجردي‌ام، تنهايي از برف لذت نمي‌برم. نگارم كه نيست، نه عمق كاملي دارم، نه اصلاً سطح. چقدر خوبه كه نگار اينقدر شور داره كه هميشه من رو توي زمان حال نگه مي‌داره. خيلي بهش وابسته شده‌ام؛ خيلي.

كاش الان بود و من از برق چشماش توي برف لذت مي‌بردم...

2008-01-07T07:11:00.000+03:30

... هيچي نمي‌تونم بگم. اصلاً نمي‌توني خوشحالي منو تصور كني. به ياد ندارم كه توي اين 10 سالي كه رفت و آمدم به يزد زياد بوده يا اصلاً توي يزد بودم، اينطور برفي اومده باشه. تازه امسال يه قطره آب هم از آسمون نچكيده بود، تا سه روز پيش كه يه بارونكي اومد. از ديشب ساعت 9 هم باد ـ برف شروع شده و بي‌وقفه ادامه داره!

امروز امتحان پايان ترم آمار داشتم؛ اصفهان. ديشب ساعت 11:30 كه رفتم ترمينال راننده و مسئول تعاوني وايساده بودن كنار اتوبوس، مسافرا هم داشتن توي محوطه برف بازي ميكردن!! از راننده پرسيدم امشب نميرين؟ گفت: اگه مردي تو بيا برو! پليس راه رو بسته و نه سواري، نه موتور، نه اتوبوس، نه هيچ موجود زنده و نه هيچ موجود مرده‌اي نمي‌تونن امشب جايي برن. اتوبوسي هم كه از اصفهان اومده با سه ساعت تأخير (يعني زمان سفر دوبرابر) رسيده! برو شيش صبح بيا اگه اوضاع رديف بود ميريم.

با هزار بدبختي و سرسره بازي رسيدم خونه. توي حياط برف اومده بود و زيرش هم يخ زده بود. براي همين نتونستم ماشين رو بذارم توي پاركينگ، ترسيدم توي سراشيبي سر بخوره و بزنم ماشين صابخونه رو لت و پار كنم!

صبح هم كه ديدم اصلاً درِ خونه باز نميشه! به هر بدبختي بود در خونه رو باز كردم و رفتم ديدم كمِ كم 10 سانت برف اومده و هنوز هم ادامه داره. با مصيبت در ماشين رو باز كردم و ماشين رو روشن كردم. ديدم حداقل تكون كه نمي‌تونم بخورم، حداقل بذار ماشين رو روشن كنم كه سيلندرش يخ نزنه. گذاشتم خوب كه گرم شد و آمپر اومد بالا، عين بچة آدم خاموش كردم و رفتم تو خونه! حالا هم ساعت 6:30 صبحه. تلويزيون رو روشن كردم و نشستم منتظر اخبار.

دو تا نگراني دارم. اول اينكه نگار قراره امشب با قطار بياد يزد. با اين كه ايمن‌ترين وسيله است، اما نكتة مهم اينه كه اينجا ايرانه و مثل شتر هيچ چيزش مثل همه كس نيست!

نگراني دومم هم از امتحانمه. ديشب شنيدم كه امتحان امروز سر جاشه و من هيچ جوري نمي‌تونم خودمو برسونم. حالا چي ميشه خدا داند، اما نكته‌اش اينه كه استادمون موجود «سه نقطه»ايه و كلاً دنبال يه بهانه مي‌گرده كه ملت دانشجو (خودفروخته، عامل بيگانه، اراذل و اوباش، روشنفكر نما و جاسوس) رو بچزونه. چه شود...!

فعلاً برف رو عشق است...

Footprints...

2008-01-04T11:51:00.000+03:30

In my dream we walked
you and I through the shore.
living footprints by the sea,
and when there was just one,
set of prints in the sand,
that was where you carried me...

2007-12-18T11:42:00.000+03:30

جهان است شادان به پندار نيک

ز پندار نيک است گفتار نيک

چو پندار و گفتار تو نيک شد

نيايد ز تو غير کردار نيک

بعد از خيلي وقت

2007-12-16T10:21:00.000+03:30

خيلي وقته كه حرفي نزدم. همة آنهايي كه من با آنها، توي «ما» غرق مي‌شدم، فاصله گرفته‌اند. حالا فقط من و نگار يكي شديم. به نظرم اين مي‌تونه آسيب باشه، اگر چه نگار، همة اون چيزي كه يك شريك زندگي بايد باشه، هست. اما همون‌طور كه نگار، بدون كساني غير از من، احساس كمبود و خلأ و نقص مي‌كنه، من هم، بدون كساني غير از نگار، همينطوريم.

همه تشنه لبيــم، ساقي كجايي؟

گرفتار تبيــم، ساقي كجايي؟

نگار از فضاي اينجا خوشش نمياد! دوست داره رنگ اينجا تو مايه‌هاي گرم و جيغ و خلاصه دقيقاً نه چيزي كه الان هست! باشه. اما من خودم رنگ اينجا رو خيلي دوست دارم. درست من رو پرتاب ميكنه به اعماق وجود خودم. اگر چه نوشته‌هاش،‌ حداقل نوشته‌هايي كه الان ميشه خوند، سياسي هستند، اما اين هم به خاطر اين بوده كه دغدغة من از اثر بي‌پدر و مادر گونة سياست روي ايران، زياده. دلم شور ايران رو ميزنه...

حالا تصميم دارم رنگ و بوي سياست رو پاك كنم. يه وقتي فكر مي‌كردم، نبايد پاكشون كرد، اما الان پاكشون مي‌كنم. خوشحالم كه به نسبت سنم خيلي زود دارم به اين نتيجه مي‌رسم كه حساسيت خشك و خالي به خرج دادن در مورد اتفاقات سياسي نه دردي رو دوا مي‌كنه، نه واسة شكم خالي كسي آب و نون ميشه. از چند وقت پيش به اين طرف، براي من سياست فقط معني مطالعة رويدادهاي سياسي در گذار زمان رو ميده. يعني اينكه فراموشكار نباشيم و يادمون نره كه مثلاً همين آقاي دارابي كه با كمال پررويي مصاحبه ميكنه و ميگه هيچ كاري نكردم و بيگناهم، به دستور شخص آقاي فلاحيان و زير نظارت مستقيم هاشمي رفسنجاني (كه با كمال بي‌غيرتي اين روزها ميانه‌رو به حسابش مياريم)، عامل اصلي ترورهاي رستوران ميكونوس بود. فراموشكار نباشيم تا اين آقا هم مثل رئيس جمهور فعلي، پس فردا سر از صندلي اول اجرايي مملكتمون در نياره. اگر چه اين قصه سر دراز داره...

بگذريم.

بايد از ذهنم يه كم مهلت بگيرم، تا دستِ كُندم بتونه از پس حرف زدن بر بياد...

Love

2007-02-21T10:48:00.000+03:30

فقط مي‌خواستم بگم كه من عاشق عزيز دلم هستم. از روزي كه باهاش ازدواج كردم توي خوشبختي غرقم. همه موفقيت‌هايي كه از امسال به بعد پيدا كنم رو مديونش هستم.
من خيلي دوستش دارم
خيلي

!گند زديم

2007-01-10T09:21:00.000+03:30

گند زديم امتحانمون رو
استاد نامرد ما از قسمت ميان‌ترم هم سؤال داده بود، با اينكه گفته بود سؤال نميدم. بيچاره شديم، از ساعت هشت و نيم تا يك بعد از ظهر سر جلسه امتحان بوديم
فقط خدا كنه نندازه منو، كه هم سيضد تومن ميره تو پاچه‌ام، هم درسم عقب مي‌افته

Exam

2007-01-08T23:49:00.000+03:30

فردا امتحان روش‌هاي آماري دارم. تا همين الان (12:17) شب، داشتم توي دانشكده روي پروژه‌اش كار مي‌كردم. بيچاره كردن ما رو اين استادا. خيلي باحاله، جاتون خالي!

تا 10 روز ديگه هم گلم رو نمي‌بينم. داريم ديوونه ميشيم!

خدا به خير كنه

2007-01-06T19:01:00.000+03:30

سه شنبه امتحان دارم. روش‌هاي آماري. خيلي كار دارم. تازه هنوز پروه‌ام رو هم انجام ندادم. خدا به دادم برسه (كه ميدونم از اينكارها نميكنه!)

دلم براي گل قشنگم خيلي تنگ شده، تولدش بود! كاش پيشش بودم خيلي دلم براش تنگه

2006-12-02T10:11:00.001+03:30

هفت ماه و نيم از ازدواجم گذشت! نفهميدم؛ اگر چه خوش گذشت! اگرچه پر بود از دوري و دلتنگي و شوق ديدار بعد از جدايي؛ خوش گذشت. پيچك‌هايمان در هم پيچيد و ماندن را تاب نياورديم. سربرافراشته و دست مي‌افشانيم. نيمي از اين هفت ماه و چهار روز را دور از هم بوديم. اما تمامش را مال هم!
حالا ديگر نرمال شده‌ام! دلم براي مادرم بدجوري تنگ مي‌شود، اما خيلي رويم نمي‌شود به رويش بياورم. گاهي يك حرف‌هايي مي‌زنم اما شايد خودش هم باور نكند كه من دلم تنگ مي‌شود. توي دورة ليسانس كه من چهار ماه مي‌گذشت و مادرم را نمي‌ديدم اينقدر دلتنگش نمي‌شدم. اما الآن كه سه هفته است نديده‌امش ديشب درست مثل دختر بچه‌ها بغض كرده بودم و مي‌خواستمش، صورتش را تصور مي‌كردم و قلبم مي‌فشرد. اما جلوي هم‌اتاقي‌هايم رويم نشد داد بزنم و بگريم و بگويم: من مامانمو ميخوام!!! (آخه به قول يزديها ديگه مرتيكه شده‌ام!)
براي پدرم بدجوري دل نگرانم. خبر از مشكلات كارش دارم، البته مشكلات فقط مال او نيست، از بركات دولت فخيمة نهم، الحمدلله رب العالمين، فاتحة اقتصاد دارد خوانده مي‌شود و بازار هم دارد با سر از بالاي يك ساختمان 100 طبقه توي استخر لجن مي‌افتد! واقعاً به پدرم ايمان آورده‌ام! هنوز دارد مقاومت مي‌كند. ايراني جماعت (و به خصوص يزدي جماعت) را بكشي باز هم اصالت‌هاي چندهزار ساله‌اش را به رخت مي‌كشد و تحمل مي‌كند. كاش من هم، كه سر از نسل بي‌مسئوليت در آورده‌ام، بتوانم بار گران زندگي در ايران و تن دادن به تكرار تاريخ توسط ملت بي‌مطالعة خودم، و از دست رفتن فرهنگ ناب ايراني را تحمل كنم...
براي پدرم بدجوري دل نگرانم. تا خرخره توي درس فرو رفته‌ام (و مي‌دانم كه اين خواستة قلبي او و مادرم است، و اين را از بركت اين دو و حمايت‌هاي بي‌نظير گلم دارم) و نمي‌توانم كمكي به پدرم بكنم، اما خيلي دلم مي‌خواست مي‌توانستم. نگرانم...
و گل قشنگم. راستش من توي زندگي قبل از ازدواجم به اندازة پسرهاي هم سن و سالم با دختر جماعت دمخور نبوده‌ام و تقريباً هيچ وقت مثل پسرهاي ديگر با دخترها ارتباط برقرار نكرده‌ام. درست و غلطش به كنار، اما مي‌خواهم بگويم كه هيچ كس را مثل گلم نديدم كه اينطوري بخش‌هاي پذيرفتني طيف سنت را برداشته و با مدرنيتة زمانه‌اش قاطي كرده باشد. نمي‌گويم نيست، من نديده‌ام. اگر هم باشد، پس چه افتخار آميز كه من با يكي از بهترين‌هاي روزگار آميخته‌ام!

forever lover

2006-03-20T07:02:00.000+03:30

ديده بودي که تا حالا پر از درد دل بودم؟ يادت هست که غمي بر دلم مي‌نشست و ديگر برنمي‌خاست؟ يادت هست که همان وقت‌هايي که به بودن کسي احتياج داشتم، هيچ کس نبود؟ يادت هست که سنگ صبور بودم و خود سنگ صبوري نداشتم؟

ولي حالا اينطوري‌ها نيست؛ درد دلم شده حرف دل، سينه مالامال شادي است، آميخته با غمي از خاطره‌هاي آن روزها، حالا کسي هست که هنوز کاملاً بودنش بر صفحة روزگار دلم نقش نبسته، اما وجودش در اين روزگار بر تمام دلم محيط شده؛ حـالا هنوز هم سنگ صبورم، اما سنگ صبور هم دارم...

شکرْ ايزد را سزد!

روز هجران و شب فرقت يار آخر شد

زدم اين فال و گذشت اختر و کار آخر شد

آن همه ناز و تنعم که خزان مي‌فرمود

عاقبت در قدم باد بهار آخر شد

وين پريشاني شب‌هاي دراز و غم دل

همه در ساية گيسوي نگار آخر شد

...

عشقي سراسر شادي را تجربه مي‌کنم؛ عشقي که اميد دارم در سرتاسر زندگيم جاري باشد. عشقي طولاني، به اندازة ابد، به اندازة خوبي و پاکي نگارم؛ به بلنداي روح بزرگ و عميقي که يزدان پاک در جسم او امانت نهاده

و چقدر خوشبختم،

که نگارم بلنداي چنين روحي را به عشق من مي‌پيوندد!

و چقدر تلاش بايد،

تا عشقي شايستگي پيوستن با آن ايجاد کنم!

شکرْ ايزد را سزد!

...

رنجِ هر لحظة اين سال‌ها را، چنين پاياني، مطلوب بود. دردهاي مشترکي در راه است و بي‌رحمي‌هاي زمانه تمامي ندارد. چه توان کرد؟ جز آن، که مقصد را يادمان نرود و دردهايي که درمانشان دردي را دوا نمي‌کند بر زمين بگذاريم و بگذريم...

شکرْ ايزد را سزد، که «رمقم» را «توان» کرد و جاني تازه در همة ژرفناي رگ‌هاي هستي‌ام نهاد.

...شکرْ ايزد را سزد

بي عنوان

2005-12-27T22:20:00.000+03:30

در امتداد جادة پر درخت، زير نم‌نمِ زرد و نارنجيِ برگها، انتهاي راه را مي‌پايم،

به شوق ديدارت.

هر چه در توان داشتم، در راه كردم و پيشِ گام‌هايم نهادم كه مرا به ديدار، ديدارِ تو، برسانند...

كه بگويم و بگريم،

مگر اندوه "سال‌هاي رفته"،

قدري سبکتر شود.

از حرف‌هاي ناگفته‌ام مپرس که از عدد ستارگان آسمان هم فراتر است،

به اندازة تمام نبودن‌هاي تو،

به اندازة تمام تنهايي‌ها و بي‌همزباني‌هاي من...

ساز ناکوک کلاغ‌ها در همهمة باد مي‌پيچد و درد تنهايي و غربت است که بر وجودم چنگ مي‌اندازد.

انتظاري هميشگي، موسيقيِ درد را مي‌نويسد،

مي‌بيني؟ انگار اينقدرها هم تنها نبوده‌ام!

انتظار با من است...

از بهار به راه افتاده ام ، تا در به ياد ماندني‌ترين پاييز به تو برسم!

چيزي نمي‌خواهم؛

تنها مجالي براي جاري کردن واژه‌ها،

پس زدن پرده از ناگفته‌ها،

و شنيدن کلامي از تو؛

...........................................................................
حتي اگر گويي: شد خزان گلشن آشنايي

از: هيچكس (آبجي)

ستاره بخت

2005-12-27T22:14:00.000+03:30

مي‌انديشم، به جوابي براي سؤال سرنوشتم. کدام ستارة شوم رقم زد اين سياهِ يلدا را؟ وين همه سؤال را؟

کجايي اي روشنايي ناپاک؟ جواب ده اي بخت!

با چشماني غريب، شعله ور ميان هزار توي اين شب، پي‌اش مي‌گردم؛ كه جوابي بگيرم...

آي! سياهْ قلبِ روشن کجايي؟ گلاية سر مي‌کند اين دل، اين به خون نشستة يلدا،

که بازياب مرا!

... و من

بي‌اعتنا،

چون مجنونِ به زنجير کشيده،

با نگاهي خيره و هزار تو،

باز داغ سؤالي مي‌نشانم بر جبينش، که من خالي‌ام از جواب و علامت بزرگ آخرِ خط بودن:

اينجا چرايي و اينجا که رايي؟!

از: گل سرخ

Ointment...

2005-12-27T21:28:00.000+03:30

مرهم

کجا مي‌توان نهاد

اين کوله بار سنگين سرنوشت را؟

کجا مي‌توان قد راست کرد و نفسي تازه نمود،

زير آسمانِ با هم بودن؟

مرهمي مي‌خواهد اين کهنه زخم،

نشتري براي اين چرکينِ آماس کرده بايد؛

شايد سر باز کند اين تنهايي درون..

تيزيِ تند عشق کجاست؟

نشتري...

تن،

رنجور،

خسته از ناهمواريها؛

دست،

ناتوان؛

پا،

فرسوده؛

ديگر خروش دف نيز به وجد نمي‌آرد،

اين کهنه جامه را؛

وين زخمه‌ها که بر تن رنجور ساز فرو مي‌آيد،

دمي آرام نمي‌کند روح خسته را؛

مرهمي...

نشتري...

از: گل سرخ

دلي دارم، دلي بي‌تاب ديدار

2005-11-28T12:12:00.000+03:30

نه ديگه اين واسه ما دل نمي‌شه

هر چي من بهش نصيحت مي‌كنم،

كه بابا آدم عاقل آخه عاشق نمي‌شه!

ميگه: يا اسم آدم دل نمي‌شه،

يا اگه شد،

ديگه عاقل نمي‌شه!

بهش ميگم: جون دلم!

اين همه دل توي دنياس! چرا،

يه كدوم مثل دل خراب صاب مردة من

خام يه خيال باطل نمي‌شه؟

چرا از اين همه دل،

يه كدوم مثل تو ديوونة زنجيري نيست؟

يه كدوم صبح تا غروب

تو كوچه ول نمي‌شه؟!

ميگه: يك دل مگه از فولاده؟

كه تو اين دور و زمونه

چشمشو هم بذاره،

هيچ چيزي نبينه

يا اگه چيزي ديد،

خم به ابروش نياره؟!

ميگه: هر سكه مي‌شه قلع باشه

اما هر چي قلب شد، دل نمي‌شه

نه ديگه

نه ديگه...

نه ديگه اين واسه ما دل نمي‌شه

...

...خب ديگه

2005-11-28T11:01:00.000+03:30

خب ديگه...

كم‌كَمك داشت فراموشم مي‌شد

مخمل صدات

هق هق گريه‌هات

بارون خنده‌هات...

وقتي رفتي

جا گذاشتي دلتو

با آرزوهام

تنها گذاشتي دلتو

بي‌خبر به كجا؟

كجا جا گذاشتي دلتو؟

حالا كه عاشقت شده دل

چرا تنها گذاشتي دلتو؟

آهاي!

آوازه‌خون!

ديگه نخون كه:

عاشقت منم؛

رفيق گريه‌هات،

همدم تنهاييات منم...

2005-10-20T07:25:00.000+03:30

اينو آبجي برام نوشته... چقدر پر از درك شدن بود. دلم براش تنگ شده. پروژه تموم بشه مي‌رم يزد ببينمش

نمي‌دانم کجايي يا چه مي‌کني. اصلاً صدايم به تو مي‌رسد؟؟؟ براي قلب شکسته‌ات چه مرهم آورم؟؟ دستانم تهي است، روح کوچکي بيش ندارم. آنچه در کف دارم تنها واژه‌هاي اميد است و آرزو..آرزوي روزهايي سپيد، سرشار از آرامش خيال. نمي‌دانم اين روح شکسته و زخمي تا به کي در پي مرهم، بايد در خود ويران شود! چند بهار بايد بگذرد تا دوباره جوانه زند و آرام گيرد؟؟؟! از سر سجادة عشق و ايمان براي رويش دوبارة بهار زندگي‌ات دعا مي‌کنم... براي دميدن سپيده دم رهايي و پايان تاريکي‌ها... رهايي از تمامي خستگي‌ها، بي کسي‌ها و تنهايي‌ها... به اميد آن روز

سفر

2005-09-16T06:47:00.000+04:30

حسي غريب و گمنام مي‌خوانَدم، مثل همان که "سهراب" را مي‌خواند: "دورها آواييست که مرا مي‌خواند..."

کوله‌بار سفر را بارها بسته‌ام، پاي در راه نهاده‌ام اما دريغ از گامي حرکت!

چيست اين ريشه‌هاي در خاک، اين زنجيرهاي نامرئي که مرا اينچنين پاي بسته و اسير، چشم به راه رهايي نشانده است؟... آهنگ عبور کاروان و بانگ جرس را شنيده‌ام و باز ايستاده‌ام...

بارها با من سخن گفتي از شوق سفر. از طعم شيرين عبور از جاده‌هاي باران خورده و پاييزي خاطرات تا کوچه باغ‌هاي عطرآگين آرزوهاي دور. از لذت دويدن در خنکاي سپيده دمِ اميد تا گوش سپردن به صداي تُرد رويش عشق و ديدن طلوع گرم واژه‌هاي مهر از افق آبي ِاحساس... همه را با من گفته‌اي؛ مي‌دانم؛ مي‌دانم زيباست رؤياي سفر... خيال رفتن نيز برايم دلنشين است اما کو پاي سفرم؟

نيستي ببيني بال و پر خيالم شکسته است که من به رؤيايي قانع بودم!!

Summer Night...

2005-09-13T22:53:00.000+04:30

شب گرم و دمکرده تابستان! ثانيه هاي کند و تنبل از گذار لحظه ها؛ ساز ناکوک جيرجيرکها و عطر محبوبه شب که سوار بر بال نسيمي کوچک، گاه گاه هواي سنگين را جاني تازه مي‌بخشد. اگر اين آسمان دلگرفته بگذارد، چشمانت به ديدار ستاره اي ميهمان خواهد شد. شبهاي تابستان فرصت يادکردن، انديشيدن، شايد هم شمردن روزها تا رسيدن پاييز، همان پاييز که بوي کتاب و درس و نيمکت کلاس را با خود مياورد و جواني را... همان پاييز خيس و رنگارنگ، موعد جدا شدن و دل کندن برگ از درخت اما برگ از درخت خسته ميشود وگرنه پاييز يک بهانه است.

So Difficult

2005-08-25T07:26:00.000+04:30

سخت است كه آرزوهايت را رفته به باد ببيني و كاري نتواني بكني

كه حتي رؤياهايت را نتواني برگرداني

اميدهايم يكي بعد از ديگري، بر باد مي‌روند و هيچ تلاشي ثمر به دنبالش نيست

همان كه همچنان محكم و استوار ايستاده و كمر خم نكرده:

استيصال و درماندگي...

اشك من رنگ شفق يافت ز بي‌مهري يار

طالعِ بي‌شفقت بين كه در اين كار چه كرد

Leaving moment

2005-07-23T01:15:00.000+04:30

با تو مي گويم از آغاز از پايان،از غم و شاديها؛

از بهاري که گذشت و دي شد،

از گلي که نشکفته پرپر شد؛

با تو اما بارها سخن از لحظه رفتن، شوق ماندن؛

سخن از بغض فروخوردة خود و آن دلِ تنگ که سر بر در زندان ابد ميکوبد،

من چه بسيار سخن ها گفتم!

با تو از هرچه که گفتم رنگ خاکستري اي بيش نبود؛ ميدانم...گله از تلخي ايام غم و محنت دوران، ثمني بيش نخواهد ارزيد...عادت ديرين است!؟

باز هم

با تو سخن خواهم گفت

از شب مهتابي، از گل ياس سپيد ايوان،

از بهاري که ز پي ميايد و شکوفا شدن غنچه اميد به دشت دلها؛

آري..با تو از آزادي، عشق و لبخند و اميد؛ با تو از هرچه بخواهي سخن خواهم گفت،

اين دلِ تنگ اگر بگذارد!..

No One

فصل جديد

2005-07-14T06:39:00.000+04:30

فصل جديدي گشوده مي‌شود.

از پس هر حادثه،

لَختي را در بهت مي‌ماني،

لختي را در كرختي (شايد)،

به "بي‌چاره" مي‌رسي،

و با دستي سرد از ماندن در كرختي،

سنگين‌ترين برگ‌هاي دفتر را ورق مي‌زني

با مرارتي كه انرژي مي‌طلبد،

و تو با همه‌ات آن را به دوش مي‌كشي،

فصل جديد گشوده مي‌شود:

حادثه‌اي ديگر،

اما خودت مي‌آفريني‌اش

تا ذهنيتي واقعي را تجربه كني،

بي آن كه از پس حادثه چيزي بداني...

هر كجا كه باشي

صبر كن،

وقتي دستت سرد شد،

ايمان بياور كه فصل سرد آغاز شده

و بايد برگي از ردة سنگين‌ترينها

ورق بخورد...

White Winter Snow

The music is gone, but the string remains forever

2005-06-16T11:08:00.000+04:30

دلي گرفته و غمگين، تنها و بي‌بهار، در آستانة پردردِ كمْ طراوتِ زندگي ايستاده و، بي‌سري‌اش را، بر سرِ نقش دست خالق پر رمز و راز، فرياد شِكوه مي‌كشد. بر مِهرش، مُهري زده تا مِهر از دريچه‌اش بر هياهوي بيرون نتابد و هُرم گرمايش، اشك چشمي را، بيرون نزده، روانة حجم بي‌كنج و ضلع و وجهِ هوا نكند.

اما مِهر از تابش نه ايستاده و از درون مي‌سوزاندش. صداي جوشش از پشت دريچه‌اي مي‌آيد كه رمقي براي باز كردنش ندارد و اندكي تا لحظة انفجار و بعدش: مرگي ناخواسته و پراكندن در همان حجم بي‌مرز، باقي نيست...

پا برهنه بر گداختهْ آجر فرشِ دلم مي‌دوم، به اميد رهايي...

ما خود نمي‌رويم دوان از قفاي كس آن مي‌برد كه ما به كمند وي اندريم

اما كيست اين "آن"؟ كه جفايي دارد با زيبايي‌اش برابر...

White Winter Snow

Me

2005-05-24T16:04:00.000+04:30

و من،

شايد،

همان تكه‌ي برف باشم

كه از گوشة گِليِ ديوارة جويبار

توي آب مي‌افتد

و بر حجم آب،

به اندازة "تكه‌اي از برف"

و "گِلِ چسبيده به آن"

منت مي‌گذارد.

White Winter Snow

Can you see this?

2005-05-24T15:52:00.000+04:30

تنة يك درختِ، شايد، ده ساله؛ كه شالي از سرماي مرطوب بر سر انداخته است. وقتي بهتر نگاه مي‌كني: تنه تلاش كرده كه قدش بلندتر شود. پوستش كشيده است؛ اما روي آن نوشته: "خميدگي، امضاء: باد."

درخت، موهايش را رنگ كرده، همين چند وقت پيش بود كه بعد از اولين حمام باران، سرش را توي سطلي از پاييز فرو برد و بيرون آورد. حالا هر تار مويش را با سخاوت به اطرافش، رود، زمين، ديوار گلي، كوچه، و گاهي، به صورتِ خراشيده و فرسودة گيوه‌هاي من، هديه مي‌دهد.

ديوار گليِ يك باغ، كه درختي، فرزند يكي از همان درخت‌ها كه چند سال پيش، شبِ عيد، زمين را كَند و آمد اينطرف آن، تا روي پاي خودش بايستد و با سپردن سرش به باد، صداي درخت در بياورد. ديواري كه پير و فرتوت شده و منتظر سرانگشت سرنوشت است تا بيايد و غرور هفتاد و شش ساله‌اش را قلقلك بدهد و چون مجسمه‌اي، كه شيطنت بچه‌گانه‌اي آن را از گوشة اتاق پذيرايي به وسط اتاق پرت مي‌كند، توي كوچه، روي رود، يا توي باغ، روي دست تابلوي آنطرفِ خودش بيفتد.

همين الآن كه نگاهش مي‌كني، به چيزي فكر نمي‌كند؛ اما ديشب، كه آسمان با همة هنرش سفيد كردن تابلوي زمين را مي‌نوشت ـ و به ديوار كه رسيد، وارياسيون ماهرانه‌اش را اجرا كرد ـ به آن روزها انديشيد كه گِلِ صورتش بوي نويي مي‌داد؛ كه سنگ‌هاي بسته به پايش را توي آينة خيالش مثل خلخال عربي مي‌ديد؛ كه هنوز صداي بچه‌ها، روي آن تكيه نداده بود؛ كه هنوز همه، وقتي از جلويش رد مي‌شدند، خيره خيره نگاهش مي‌كردند و حسرت منظرة آن طرفش را مي‌خوردند... چه قدر غرور بيهوده را به دوش مي‌كشيد.

رود. چند وقت پيش، خداي طبيعت دلش براي زمين و ديوار و درخت سوخت. يك روز، آن وقت‌ها كه درخت شب و روز مي‌خوابيد و ديوار، ديوانه‌وار فرياد مي‌زد تا او را از خواب بيدار كند تا كسي باشد كه هميشه به او نگاه كند، تا آبي بر آتش غرورش بريزد...، يكي از همان روزها چند نفر را فرستاد تا براي زمين، سينه‌ريز بسازند. آنها هم آمدند و اول زمين را حمام كردند. سيل آمد. توي همان حمام بود كه سينه‌ريز را ساختند و به گردنش آويختند و بعد كف كوچه خواباندند و رفتند. توي خواب، زمين غلت زد و سينه‌ريزش، ديگر آن نظم را نداشت. وقتي بيدار شد، ديد كه توي سرش صداي آشنايي مي‌شنود... بقية زمين‌ها آمدند به ديدنش، چه قدر از بي‌نظمي سينه‌ريزش تعريف كردند و رفتند كه خودشان هم توي خواب غلت بزنند. رود، پيچيده بود و خميده بود و از هر جايي، براي خودش يك يادگاري برداشته بود: پاي درخت، كنارِ ديوار، عرض كوچه.

White Winter Snow

I wanna be MYSELF!

2005-05-24T15:35:00.000+04:30

آ د مــ ـي را نمي‌شود شكست يا شكست داد.

مي‌تواني مرا غل و زنجير كني؛

مي‌تواني مرا كور كني؛

مي‌تواني دست و پايم را ببُري؛

اما نمي‌تواني شكستم دهي. فكرم را نمي‌تواني از من بگيري.

شايد بتواني حتي از من اعتراف هم بگيري كه "دست از خودم برداشتم"،

اما خودت هم مي‌داني كه دست از خودم بر نداشته‌ام و بر نخواهم داشت.

پس تا مي‌تواني بر من بتاز!

تا از دستت مي‌آيد تيرهاي نارضايتي و فرياد بر من بزن!

تا نفس داري تازيانه‌هاي تلخْ مزة زور و خنده‌دارِ تزويرت را بر اين تنِ آشنا با دردِ من فرود بياور.

مشت بزن!

تف كن!

صدايت را بالا ببر!

دلت را به زيركي‌ات خوش كن؛

به خودت ببال كه آنچه را كه همگان دربارة من مي‌دانند، تو توانسته‌اي با هزار حيله دريابي!

خودت را بفريب كه مرا مي‌شناسي،

كه چيره‌اي بر من،

و گريزي از تو براي من نيست...

اما،

ن‍ م‍ ‍ي‌ت‍ ‍و ا ن‍ ‍ي م‍ ‍ر ا ش‍ك‍ ‍س‍ ‍ت د ه‍ ‍ي !

ن‍ ‍ه ن‍ م‍ ‍ي ت‍ ‍و ا ن‍ ‍ي !

ن‍ م‍ ‍ي ت‍ و ا ن‍ ‍ي !

White Winter Snow

I was just lookin' in the mirror!

2005-05-17T05:23:00.000+04:30

تارهاي سپيد، لا به لاي موهاي سرم جا خوش کرده‌اند؛ فکر مي‌کنم وقتي تمام يا بيشتر اين تارها سفيد باشد...

آن وقت... پيري!؟

موسم غريبي است؛

گاهِ رفتن و کوچ! توانِ از کف رفته، کج خلقي و بهانه جويي، دلتنگي و علقه‌هايي که نمي‌خواهي رهايشان کني و بروي!

کودک شدنِ دوباره، کودکي که ديگر هيچکس حوصله‌اش را ندارد، وقتي دعايي بدرقه‌مان مي‌کنند، مي‌خواهند که پير شويم. من مي‌گويم نمي‌خواهم؛ فکر اينکه هر لحظه منتظر واپسين لحظات باشم آزارم مي‌دهد. خود را به وعده‌هاي آن جهاني دلخوش مي‌سازم، اما چه سود؟

در لحظة رفتن، نگاهم به اينجاست: به اين خاک، به اين آسمان و به دوستان و آشنايان...

به که بايد گفت پيري را نمي‌خواهم؟ من جدايي را نمي‌خواهم!

No One

Open your eyes to ...

2005-05-17T04:53:00.000+04:30

پايان، نقطه آغاز است...

به دلم گويم: غمنامه نوشتن کافيست! بارها شرح بي‌پايان غربت را زِ نو سر کرده‌اي. اين نواي تلخ را يک بار نه، صد بار با گوش جان بشنوده‌اي، طرح غم را سال‌ها در ذهن خود پرورده‌اي...

ديگر اکنون اين خراب آباد را آبادي‌اي بايد نمود. خانة دل را رواق و منظري بايد گشود،
بايد اما... رو به آن يکتا پريچهره نمود؛ چشم جان را بر جمال دوست بايستي گشود!!

No One

It's OVER....

2005-05-04T16:05:00.000+04:30

نمي‌دانم كه چه بايد، يا اصلاً چه مي‌توانم

گفت،

شنيد،

ديد،

كرد...

تمام شد.

"هميشه پيش از آنكه فكرش را بكني فرا مي‌رسد"

زمان گذشت و دو سال بر من و او و همه سپري شد،

و نتيجة آن همه تلاش و صبر و تلاش و صبر و تلاش و صبر و تلاش و صبر و تلاش و صبر،

اين شد:

او را براي هميشه از دست دادم .............................................................................................

اين هم حاصل عمر من:

"يك،

پشتش (نه جلوش)

تا بينهايت

صـفـرها!"

White Winter Snow

Well...

2005-04-23T03:15:00.000+04:30

در اينجا

ديگر كسي هوس نمي‌كند به آسمان نگاه كند. با سر بلند كردن، آنقدر همه خود را در تهِ چاه مي‌بينند، كه همان همه، بدون آنكه از قبل توافق كرده باشند، به اتفاق، ترجيح مي‌دهند سرشان را پايين بيندازند و تهِ چاه بودن را، نديد بگيرند.

White Winter Snow

How fearfull are these years..

2005-04-19T05:26:00.000+04:30

چه قدر از اين روزها مي‌ترسم..

نمي‌دانستم كه از روز هم مي‌شود ترسيد. از هوا هم مي‌شود وحشت داشت؛ از آب هم متنفر بود؛ عاشق خاك و گِل بود..

اما مي‌شود. همة اينها مي‌شود؛ با هم.

تا 8 ماه ديگر بيشتر صبر نمي‌كند. حداكثر. بايد برود پي زندگي خودش. حق دارد. خدا را شكر، پدر و مادر خوب و خيرخواه و فهميده و بينا كه درك مي‌كنندش، دارد. دل بزرگ.. دارد. تن سالم.. دارد. علم و عقل.. دارد.

ديده‌اي خدا وقتي بخواهد به يكي حال بدهد، جوري اين كار را مي‌كند كه با همان كار، حال يكي ديگر را بگيرد؟ تا حالا اين صحنه را زياد ديده‌ام. بدبختانه! خيلي بدبختانه! ذليلانه! خفيفانه! مصيبت‌وارانه! ضعيفانه!

ديده‌اي دل ريش و چاك مرا، در كويرِ بي‌ثمرِ بودنم؟ ديده‌اي كه گاه، كه اين "گاه" زياد پيش مي‌آيد، طوفاني در كوير به سوي چيزها و كس‌هايي كه دلشان را به "رسيدن" به بودنم، بي هدف و بي جهت، خوش كرده‌اند، تير خلاص مي‌زند؟

..طوفاني از دور در راه است.

صحراي "من"، دارد خودش را براي عادت كردن به قيافة جديدش آماده مي‌كند.

White Winter Snow

What is gonna be happened with thought?

2005-02-27T17:39:00.000+03:30

در دنيايي كه ديو هفت سر سياست پوست از سر همه مي‌كند و دار و ندار مخلوق را به يغما مي‌برد، جايي براي كسي كه به فكر آدم‌ها باشد، نگران اين باشد كه آنها چه فكر مي‌كنند، با خيلي از فكرها مبارزه كند، كسي كه از آدم‌هاي زمان خودش جلوتر باشد، خيلي از چيزهايي كه آدم‌ها آن را دوست دارند و صبح تا صبح دنبال آن مي‌دوند و مي‌روند را مخرب و باعث بدبختي همان آدم‌ها ببيند، نيست.

اينجور آدمي، يا در موردش غلو مي‌كنند، يا حرفهايش را هر جور بخواهند تفسير مي‌كنند، يا اين كه حرف‌هايش را به ديوار مي‌كوبند و گوششان را مي‌گيرند و سرشان را توي زمين فرو مي‌برند كه حرف‌هايش را نشنوند؛ بعضي‌ها هم از بقيه زرنگ‌ترند و ترجمة آن حرف‌ها را به زبان بوركينافاسويي چاپ مي‌كنند و براي همة جاهايي كه زبان بوركينافاسويي را نمي‌فهمند صادر مي‌كنند. اينطوري هم آنها با پولي كه در مي‌آورند، با همان آدم مبارزه مي‌كنند، هم آن عدة خريدار جنس، عقدة خود كم روشنفكر بيني‌شان خالي مي‌شود، هم كسي آن حرف‌ها را نفهميده و هم دموكراسي و آزادي بيان برقرار مي‌ماند!

اين وسط، انديشه است كه به لجن كشيده مي‌شود و به خاطر بوي تعفنش، مثل زبالة هسته‌اي، همه از آن فرار مي‌كنند.

White Winter Snow

Have ye ever fallen in Love?

2005-02-19T05:01:00.000+03:30

از دلم پرسيدم آيا هيچ عاشق گشته‌اي؟

يا كه همرنگ شقايق گشته‌اي؟

درد تلخ انتظار و ظلمت شبهاي هجران ديده‌اي؟

روي‏، زرد و قد، كمان؛ سرگشته، حيران گشته‌اي؟

با خيالش زير باران رفته‌اي

سرخوش و تر، مست رؤيا گشته‌اي؟

روز و شب فكرت پريشان گشته است

يا كه در چرخ و مدارِ زندگي گم گشته‌اي!؟

دل ندايم داد كاين افتان و خيزان بودنم

سر به ديوار قفس كوبيدنم

گر نميداني تو معنايش، بدان:

كاين همه يعني تو عاشق گشته‌اي

رنگ گلبرگ شقايق گشته‌اي

جمله ذرات تو شيداي اوست

كز ازل عاشق به نامش گشته‌اي

هيچكس

Bahman, 22nd.

2005-02-11T05:57:00.000+03:30

امروز 22 بهمن است. و مثل هر سال همان حس عجيب و غريب آمده به سراغم.

ياد آنهايي مي‌افتم كه براي ما رفتند و واقعاً نتوانسته بودند جور ظالم را برتابند.

و چه قدر تعدادشان كم بود

ياد آنهايي مي‌افتم كه محروميت را زندگي كردند و آنهايي كه نعمت مادي دنيا مشغولشان نكرد و از مسير و رسالتشان باز نداشت؛

و اين روزها كه كهولت نمي‌گذارد پا به پاي گذار دنيا جاري شوند،

محرومند از آزاد زيستن، و آزادگي...

ياد آنهايي مي‌افتم كه،

نه به خاطر اين كه تظاهرات كيف دارد،

نه به خاطر اين كه شاه ديگر بسش است و دارد رودل مي‌كند،

نه به خاطر اين كه حالا بگذاريم اين آخوندها هم چند صباحي دلشان به حكومت خوش باشد،

نه به خاطر اين كه اگر آخوندها بيايند، فرشته درآيد و اسلام حاكم مي‌شود،

نه به خاطر اين كه امام را دوست داشتند،

نه به خاطر اين كه جو گرفته بودشان،

نه به خاطر اين كه فكر مي‌كردند دارند دست انگليس را از ايران كوتاه مي‌كنند،

نه به خاطر اين كه همينطوري براي تنوع و تفريح بيايند توي خيابان و راه بروند،

نه به خاطر اين كه مي‌خواستند بعدها به جايي برسند و ريش و يقة سفيد را نردبان كنند و از مردم بالا بروند،

نه به خاطر اين كه حزبشان از آنها خواسته بود،

و نه به هيچ خاطر ديگر،

جز آن كه بخواهند

كژي‌ها و كاستي‌ها را

نامردمي‌ها و نامردي‌ها را

سستي‌ها و وابستگي‌ها را

غلط‌ها را

ناشايستگي‌ها را

بي‌انصافي‌ها را

دروغ‌ها را

بدگماني‌ها را

كج‌فهمي‌ها را

و شناخت‌هاي نادرست را

راست كنند؛

صاف كنند؛

و درست بسازند؛

هستي‌شان را كف دستشان گذاشتند و گذشتند،

و حالا،

آنها كه مانده‌اند،

آن را برد باد رفته مي‌بينند،

و كار را، و حال را، از آن كه بود، بدتر؛

مو به تنم راست مي‌شود و دلم لبريز از اشك...

و حالا مي‌فهمم كه علي^(ع) از دست امت محمد^(ص) چه كشيد،

و فاطمه^(س) از چه روي بر سر مزار حمزه مي‌رفت و مي‌گريست،

و حسن^(ع) چرا با مجسمة كفر و نفاق صلح كرد،

و سر حسين^(ع) را كدام‌ها بريدند...

و اين روزها نداي انتظار م‌ح‌م‌د (مهدي^(ع)) را سر مي‌دهند

و دعاي فرج مي‌خوانند

و لباس احرام مي‌پوشند

بين صفا و مروه مي‌دوند (و حواسشان فقط به اين است كه كي به آنطرف مي‌رسند!)

و بر سر خواندن دو ركعت نمازِ بي‌توجه و با تأكيد بر «ولاالضالين»اش در حجر اسماعيل

به جان هم مي‌پرند...

اين‌ها را كه مي‌بينم،

از صبر خدا لجم مي‌گيرد،

و از خودم متنفر مي‌شوم

كه چرا چيزهاي ديگر مرا مي‌فريبد

و از نداشتنشان حس حسرت پيدا مي‌كنم،

و از داشتنشان حس افتخار!

نفرين بر لحظه‌هاي آكنده از بي‌غيرتي و بي‌وفايي!

نابود باد آن عمر پر از تظاهر پوچ و خالي از معرفت!

White Winter Snow

Snowing & Snowing & Snowing

2005-02-11T05:29:00.000+03:30

هنوز هم برف مي‌بارد...

25 سال مي‌شود كه خدا اينجور برفي را بر سر ما نريخته بود؛

و من،

هنوز از خدا، جوري كه توي 24 سالي كه از زندگيم مي‌گذرد تشكر نكرده باشم،

تشكر نكرده‌ام!

خــدا!

چه بي‌وفا و ناسپاس بنده‌اي داري!

اما خيالم راحت است كه رحمتت به من نگاه نمي‌كند و از من ياد نمي‌گيرد...

White Winter Snow

for Forough

2005-02-09T02:08:00.000+03:30

سلام!

بابا دم اين خدا گرم! حسابي به ملت حال داده امسال. باورتون مي‌شه دم خونة ما 60 سانتيمتر برف اومده؟! من تا حالا يادم نمياد كه از اين برف‌ها توي تهرون اومده باشه.

تهران خيلي پاك شده؛ اگر چه زير پوستش چيزايي هست كه هنوز اون رو براي من غيرقابل تحمل مي‌كنه، اما قيافه‌اش خيلي خوب شده...

خبري ازتون نيست؟ قرار نيست فقط بياين بخونين و تشريفتون رو ببرينا!!؟ يه نظري چيزي، آخه بابا مروت هم خوب چيزيه. اما از اين حرفا كه بگذريم، جدي جدي نظراتتون رو بگين. شايد از صدقة سر شما اينجا هم سري توي سرها براي خودش در بياره.

راستي يادم رفت بگم؛ شنبه 24 بهمن سالگرد مرگ فروغ فرخ‌زاده. با يه سري از بر و بچ قرار گذاشتيم بريم ظهيرالدوله، سر مزارش. خوش به حال فروغ كه توي زمستون اومد و توي زمستون هم رفت. خوش به حالش كه زياد نموند...

مرگ من روزي فرا خواهد رسيد

در بهاري روشن از امواج نور

در زمستاني غبار آلود و دور

يا خزاني خالي از فرياد و شور

مرگ من روزي فرا خواهد رسيد،

روزي از اين تلخ و شيرين روزها

روز پوچي همچو روزان دگر

سايه‌اي ز امروزها، ديروزها!

ديدگانم همچو دالان‌هاي تار

گونه‌هايم همچو مرمرهاي سرد

ناگهان خوابي مرا خواهد ربود

من تهي خواهم شد از فرياد درد

مي‌خزند آرام روي دفترم

دستهايم، فارغ از افسون شعر

ياد مي‌آرم كه در دستان من

روزگاري شعله مي‌زد خون شعر

خاك مي‌خواند مرا هر دم به خويش

مي‌رسند از ره كه در خاكم نهند

آه شايد عاشقانم نيمه شب

گل به روي گور غمناكم نهند

بعد من ناگه به يك سو مي‌روند

پرده‌هاي تيرة دنياي من

چشم‌هاي ناشناسي مي‌خزند

روي كاغذها و دفترهاي من

در اتاق كوچكم پا مي‌نهد

بعد من، با ياد من، بيگانه‌اي

در برِ آئينه مي‌ماند به جاي

تار موئي، نقش دستي، شانه‌اي

مي‌رهم از خويش و مي‌مانم ز خويش

هر چه بر جا مانده ويران مي‌شود

روح من چون بادبان قايقي

در افق‌ها دور و پنهان مي‌شود

مي‌شتابند از پي هم بي‌شكيب

روزها و هفته‌ها و ماه‌ها

چشم تو در انتظار نامه‌اي

خيره مي‌ماند به چشم راه‌ها

ليك ديگر پيكر سرد مرا

مي‌فشارد خاك دامنگير خاك!

بي تو، دور از ضربه‌هاي قلب تو

قلب من مي‌پوسد آنجا زير خاك

بعدها نام مرا باران و باد

نرم مي‌شويند از رخسار سنگ

گور من گمنام مي‌ماند به راه

فارغ از افسانه‌هاي نام و ننگ

ديگه نبايد چيزي بنويسم، روحش شاد!

White Winter Snow

It's still SNOWIN'!

2005-02-08T01:53:00.000+03:30

روزهاي من است.

برف، اما فقط توي كوچه و خيابان بالاي شهر، بي‌امان مي‌بارد.

خدا با من دوست شده...

عزيز دلم!

اي كاش بودي!

مي‌دانم كه برف را خيلي دوست داري!

اگر بودي مي‌رفتيم زير برف و بازي مي‌كرديم،

مثل روزهاي بچگي، اما با عشق جواني!

(چه زيباست اين؛ صفاي بچگي و عشق جواني!)

توي برف مي‌بوسيدمت،

در آغوشت مي‌گرفتم،

از كسي خجالت نمي‌كشيديم،

همه آنقدر به تماشاي برف رفته‌اند،

كه كسي از ما قبالة ازدواج نمي‌خواست!

به همه نشان مي‌دادم كه چه قدر دوستت دارم!

دستانت را مي‌بوسيدم!

و دوباره، تنگ، در آغوشت مي‌گرفتم!

و سفت و محكم مي‌بوسيدمت!

عشق گرممان را دور گلوله‌هاي برف مي‌پيچيديم،

و به طرف هم پرت مي‌كرديم،

با هم مي‌خنديديم،

با هم گريه مي‌كرديم،

از خوشبختيِ زير برف،

كه خدا به ما داده!

لبهايت را با همة توان لبهايم مي‌گرفتم!

و مي‌بوسيدمت!

دستانمان را به هم مي‌داديم و زير برف راه مي‌رفتيم،

آنقدر مي‌رفتيم كه توي باريدن گم شويم،

تا آنجا، همة كلام‌هاي عاشقانه و دوست داشتني را،

در گوشت نجوا مي‌كردم!

اما تو نيستي!

و همة اينها، در سكوت برف فرو مي‌رود،

و سرماي برف،

مرا از پاي در مي‌آورد...

White Winter Snow

It's SNOWIN'!

2005-02-05T06:15:00.000+03:30

برف مي‌بارد...

در خانه‌اي گرم از محله‌هاي بالاي شهر تهران به برفي كه از صبح مي‌بارد نگاه كردم. همسايه‌ها هم. پرنده توي كوچة ما پر نمي‌زند. كلاغ‌ها، كه نمي‌دانم چرا اينقدر ازشان بدم مي‌آيد، جولان نمي‌دهند. پسرهاي علاف و دخترهاي بيكار، حال و حوصلة پياده‌روي ندارند. فقط عاشق‌ها خانة گرمشان را ول كرده‌اند و با هم توي خيابان مي‌روند. بعضي‌هايشان هم، مثل من كه 7 ماه است مهر و ماه زندگيم را نديده‌ام، تنها راه مي‌روند تا به فراق عادت كنند و موفق هم مي‌شوند. از دل برود هر آن كه از ديده رود... چه جملة تلخ و واقعي‌اي است اين!

مان يعني خانه. بي‌مان‌ها هم توي اين هوا زوركي بيرون هستند؛ البته آنها "درون" ندارند كه بخواهند بيرون باشند! فرقي هم نمي‌كند كه هوا چه شكلي باشد. اما گرماي هواي توي خانة ما و تلويزيون و ماهواره و اينترنت، بي‌مان‌ها را از كلة ما هم بيرون كرده و يادشان هم مثل خودشان آواره است و دنبال سرِ بي‌سودا مي‌گردد...

نمي‌گويم بياييم به يادشان باشيم. اما بياييم و نگاهي هم به آنها بيندازيم و قدرشناسِ آن كسي باشيم كه مي‌توانست اينها را به ما ندهد يا از ما بگيرد و اين كار را نكرده...

در مورد اسمم نظرم عوض شد، همان اسم وبلاگ بهتر است:

White Winter Snow

Why do you think everything should have a title?!

2005-02-05T06:10:00.000+03:30

سلام!

اينهايي كه زيرشان نوشته: هيچكس، مال من نيست. مال هيچكسه! اما بهتون بگم، طرف خيلي كارش درسته‌ها! اينجوري نگاش نكنين كه اسم خودشو گذاشته هيچكس. از هموناييه كه به قول سعدي درِ نيستي مي‌كوبه تا هست بشه. شايد هم يه روز خودش وبلاگ راه بندازه و حسابي ما رو از كار بيكار كنه و همة مشتريا رو بكشونه اونوري!

اما همه جوره خيلي بهش ارادت دارم. شايد هم يه روز يه چيزي در موردش نوشتم.

اين كه از اين!

اين سربازي هم كه تا مي‌تونه رمق ما رو مي‌كشه و شخصيت ما رو هر روز مزخرف‌تر از ديروز مي‌كنه. هر كس كه گفته وقتي مي‌ري سربازي پخته مي‌شي، هم راست گفته هم اراجيف! از اون جهت راست گفته كه هر چي زيرآب زني و تملق و چاپلوسي (و در اصطلاح يه كمي زشتش پاچه‌خواري) و دزدي و از زير كار در رفتن و نامردي كردن و از همه‌شون بدتر دروغ گفتن و منافق بازي درآوردن و وقت تلف كردن رو ياد مي‌گيري و خلاصه اشتباهاتي رو كه احياناً پدر و مادرت توي تربيت تو مرتكب نشدن رو تكميل مي‌كنه؛ از اون جهتش هم چرت و پرته كه اصلاً تحمل مشكلات و شكستن غرور بيجا و از بين رفتن تنبلي و آماده شدن براي ورود به گرگ بازار اجتماع رو بهت ياد نمي‌ده. ربطي هم به ارتش و سپاه نداره، سر و ته همشون يه كرباسه. البته نظم و انضباط ارتش بيشتره كه به جاي خودش مصيبت‌زا هم هست.

من هم الان نزديك يكسال و نيمه كه بدون اراده و اختيار توي لجن فرو رفتم به خاطر يه كارت پايان خدمت دارم دو سال از بهترين لحظه‌ها و ثانيه‌هاي عمرم رو جلوي پاي جناب سروان و جناب سرگرد و جناب سرهنگ و سردار سر مي‌بُرم. يكي از دوستام مي‌گفت كه سربازي رفتن مثل اين مي‌مونه كه بخواي گوشي يه تلفن رو قورت بدي! هم اولش سخته هم آخرش. چه قدر خوبه كه دخترها مجبور نيستن برن سربازي. اگر هم يه روزي سربازي رفتن دخترا اختياري شد، من به تك تكشون توصيه مي‌كنم اصلاً طرفش نرن كه مساويست با بدبختي دنيا و آخرت.

بگذريم. بيشتر از اين ديگه ارزش نداره كه براش بنويسم.

بعداً دوباره براتون يه چيزايي مي‌نويسم. دوست ندارم وبلاگم خيلي ادبي بشه. اما دلم مي‌خواد نظرتون رو بدونم. توي اين Blogspot هم كه نظر دادن راحته. پس ما رو شرمندة لطفتون بفرمايين!

فعلاً بايد برم. اسم من هم باشه "تنها". چطوره؟ بهم مياد؟!

A dream of mine!

2005-02-03T14:43:00.000+03:30

خانه‌اي قديمي و مخروبه در كوچه پس كوچه‌هاي تاريك و خاكستري. همان جاها كه انگار زندگي از آن رخت بر بسته. از در به حياط بزرگي وارد مي‌شوم كه باغچه‌هايش خشك و خاليست و يك حوض شكستة خالي ميان آن، دست بر ريش سپيد و صورت پر ترك خود مي‌كشد و نگاهي سرسري به من مي‌اندازد. پنجره‌هاي اتاق‌ها رو به حياط است اما تاريك و خاموش. پنجره‌هايي كه در حسرت عبور يا حضور اميد و زندگي، عمري را به حياط چشم دوخته‌اند.

آدم‌هاي با لباس‌هاي بلند سپيد و روسري‌هاي سپيد با چهره‌هايي سپيدتر از لباس‌هايشان در گوشه و كنار حياط نشسته‌اند. منتظرند، اما منتظر چه؟ چهره‌هايي چنين بي‌فروغ و خسته منتظر چه هستند؟ چرا هميشه منتظرند؟

از كنارشان سريع رد مي‌شوم تا اسير نگاهشان نشوم. اما از خودم متنفر مي‌شوم.

دختركي از همان سپيد پوشان از پشت سر صدايم مي‌كند. به سمت او برمي‌گردم. با چهره‌اي به رنگ مهتاب و چشماني كه فروغي از زندگي در ته آن سوسو مي‌زند؛ لبخند بي‌جاني بر لبان رنگ پريده‌اش نشسته و در حالي كه سيب سرخ رنگي به من مي‌دهد آرام مي‌گويد: سفر نزديك است...

با اشتياقي كه نمي‌دانم از كجا مي‌آيد به او مي‌گويم:

من نيز خواهم آمد!

هيچكس

The story of "Him"

2005-02-03T14:14:00.000+03:30

سياهي لشكر تنهايي به اميدي در اين بن بست دل، گوشه نشين شده. ميهمانش كن!

حتي اگر به نغمه‌اي خراشيده و خسته باشد، از ناي درون، برايشان نغمه سر كن!

بخوان تا آنها هم قصة "او" را بشنوند،

تا آنها هم بدانند مرام گوشه‌نشينان اين خراب آباد، سرودن است و خواندن،

آن هم براي او و تنها براي او.

بخوان اي آوازه‌خوان تا بدانند كه

بي همگان به سر شود، بي تو به سر نمي‌شود...

بگو كه ما پنجه بر پرده‌هاي بي‌پايان زندگي مي‌نهيم و زخمه بر دل مي‌زنيم؛

بنواز تا ببينند كه هر پردة هستي براي ما رنگي از عشق و نوايي تازه در دل دارد.

هيچكس

Fly

2005-02-03T14:03:00.000+03:30

بال و پرم را بسته‌اند. در قفسي زنداني ام نموده‌اند، به نام زندگي. آب ودانه، آرامش و سكون قفس را نمي‌خواهم. من تشنة گرداب پر تلاطم بيرونم! مشتاق پر گشودنم حتي به چشم بر هم زدني اگر باشد، كه گر ز بندم رها كني تا انتهاي آسمان، تا دور دست‌هاي زمان اوج مي‌گيرم. تا آنجا كه بال به بال فرشتگان بسپارم، تا خلوت اهورايي ياس‌هاي سپيد. تا آنجا كه دخترك ژوليدة ماهتاب، لبخند سردش را نثار شما زمينيان مي‌كند... مگو كه پرواز را از ياد برده‌ام كه هر چه در اين ويرانه سراي زر و سيم از خاطرم برود، پرواز را هميشه به خاطر خواهم داشت

هيچكس

Thank God...

2005-01-29T20:22:00.000+03:30

خدايا!

به هر چه كه دل بستم،

تو دلم را شكستي!

عشق هر كسي را به دل گرفتم،

تو او را از من گرفتي!

هر كجا خواستم دل مضطرب و درمانده‌ام را آرامش ببخشم،

و در ساية اميدي،

و به خاطر آرزويي،

براي دلم امنيتي به وجود آورم،

تو يك باره همه را بر هم زدي!

و در توفان‌هاي وحشت‌زاي حوادث رهايم كردي تا هيچ آرزويي در دل نپرورم!

و به هيچ چيز اميد نداشته باشم!

و هيچ وقت آرامش و امنيتي در دل خود احساس نكنم!

تو اينچنين كردي،

تا به غير تو محبوبي نگيرم،

و به جز تو آرزويي نداشته باشم،

و به جز تو به چيزي يا به كسي اميد نبندم،

و جز در ساية توكل به تو،

آرامش و امنيت احساس نكنم؛

خدايا!

تو را بر همة اين نعمت شكر!

Loneliness...

2005-01-28T18:50:00.000+03:30

به نام او

سرم درد مي‌كنه. بعد از نمي‌دونم چند روز دوباره سرم درد ميكنه. گوشم را گذاشتم روي زمين تخت سينه‌ام و صداي نحس لشكر تنهايي را شنيدم. دوباره دارد از دور مي‌آيد. با سربازانش. سربازان لحظه‌هاي تنهايي كه آرايش هجومي دارند و مغول وار به تو و به هيچكس و به همه كس اجازه نميدهند كه بيايند و از كوچة من بگذرند. از آجرهاي خانه‌هاي آرامشي كه دانه دانه روي هم مي‌گذارمشان، در اين تاخت، هيچ نمي‌ماند. كوچه خراب مي‌شود. من خراب مي‌شوم. تنهايي، پرچمش را ته كوچه، كه حالا به ميدان مي‌ماند، لاي يك كپه آرامش آجري فرو مي‌كند. صداي پاي تنهايي بوي صداي دسته‌هاي سينه‌زني تير دوقلو را مي‌دهد. صداي عرق و گِل و زنجير و صداي عَلَم.

انگار اين دسته نمي‌تواند مثل بچة آدم از توي آرامش كوچه‌اي بگذرد و برود. كنگر مي‌خورد و لنگر مي‌اندازد. همه، ما دو تا، من و پرچم تنهايي، را با هم مي‌بينند. به من مي‌گويند تو كه تنها نيستي؛ به كي بگويم كه من تنها نيستم اما مغلوب تنهاييم. او هميشه به من سور زده است. هميشه همة آس‌ها توي دست اوست...

سرم درد مي‌كند. تنهايي دارد شلنگ و تخته مي‌اندازد. كجايي؟

باورت ميشود؟ كنج خرابة كوي آرامش كز كرده بودم و اينها را مي‌نوشتم. آن پرچم بي‌صفت بوي مرا تا همة هيچ كجاها برد و روي پوست تنهايي كشيد. حالا هم نمي‌دانم تنهايي مي‌خواهد چه كند. اما من... ديگر از خرابه آمده‌ام بيرون و وسط ميدانگاه ايستاده‌ام و به خودم ديكته مي‌گويم. كجايي؟

راستي! موسيقي را با چه سازي مي‌نويسند؟! چند بار مي‌نويسند؟ با چه زباني از آن تشكر مي‌كنند؟...

فكر كن و جوابش را بعداً كه خانه‌هاي كوچه‌ام را كاشتم، در گوش تنة بلندترين درخت آخر كوچه بگو.

And this is the TRUTH...

2005-01-22T04:05:00.000+03:30

دوباره لحظه‌ها را لعنت مي‌كنم. دوباره تف توي صورت زندگي مي‌اندازم. دوباره با مشت بي‌رمقم بر ديوار زندان نمور و تنگ تنم مي‌كوبم. با ناخنهاي دراز و پر از دردهاي پيدا و ناپيداي دست‌هايم، از درِ زندان خودم آويزان مي‌شوم و پايين مي‌آيم و روي زمين، جلوي در، پهن مي‌شوم. زندان تنم از خودم بزرگ‌تر است؛ اما من توي آن جا نمي‌شوم. گذر زماني نه چندان زياد، آن را از اتاقي كه بوي پاكي و عطر آسماني بچه‌هايي كه تازه به دنيا آمده‌اند، را مي‌داد، به زنداني، كه نمي‌دانم در كدام محكمه محكوم به ماندن در آن شده‌ام، شبيه كرده.

... اما، ترس، بيشتر آزارم مي‌دهد. كليد درِ زندان را، كنار در، جايي كه دو ديوار چرك و نمدار به هم مي‌رسند و تمام مي‌شوند، آويخته‌اند. كه آويخته؟ نمي‌دانم. اصلاً چرا اين سؤال‌ها را از من مي‌پرسي؟ اصلاً تو كي هستي؟

ترس كلافه‌ام مي‌كند. جرأت ندارم حتا به كليدش نگاه كنم. حتا در مورد نگاه كردن به كليدِ در هم جرأت ندارم فكر كنم. جرأت ندارم، حتا، به اين فكر كنم كه جرأت دارم يا نه ...

آدم‌ها به ديدنم مي‌آيند. برايم تعريف مي‌كنند، از همه چيز و همديگر. از صداي ترمز دستي ماشين تازه‌شان، از بافت بند كفششان، از روش باز كردن قفل صفحه كليد گوشي موبايل، از اينكه قيمت ميني‌بوس توريستي 1000 تومن گران شده، از اينكه كوپن فروشي درآمدش بيشتر از كارت پخش كني است... الآن است كه جيغ ديوانه‌واري، كه يك نفر گفت رنگش بنفش است، بزنم؛ اينقدر بلند و گوشخراش كه هيچ كس صدايم را نشنود.

اما بعد از نشنيدن صداي من، بلند بلند جلوي پنجرة درِ چوبي راه مي‌روند. هر چه بلندتر فرياد مي‌زنم، بيشتر صدايم را نمي‌شنوند. اول‌ها فكر مي‌كردم كه خودشان را به نشنيدن مي‌زنند. اما اين من بودم كه صداهاي ديگر را نمي‌شنيدم. صداي دود اتوبوسي كه با سرعت از 1متري جلوي من مي‌گذرد، صداي بالا رفتن و پايين آمدن پله برقي، صداي نگاه‌هاي مردمي كه كاري به كار هم ندارند، ولي با چشمهايشان همديگر را مي‌درند، صداي مانتوهاي سبز فسفري و فيروزه‌اي كه با رنگ لاك ناخن هارموني دارد، صداي صندل و كفش پاشنه بلند و كفش نوك تيز، صداي لاستيك‌هايي كه تا آخر شب هزارها بار روي آسفالتي كه گاهي داغ و تفتيده است و گاهي مثل چسب پهن نواري، از سرما، پوست مي‌كَنَد، غلت مي‌زنند و خودشان را كهنه مي‌كنند...

جايي براي جيغِ رنگيِ من مي‌ماند؟

آنوقت است كه دوباره لحظه‌ها را لعنت مي‌كنم. دوباره تف توي صورت زندگي مي‌اندازم. دوباره با مشت بي‌رمقم بر ديوار زندان نمور و تنگ تنم مي‌كوبم...

********

از گوشه‌اي كه پاره‌هاي دلم را آنجا آتل مي‌بندم و توي قفسه مي‌چينم، از پشت همان قفسه، صدا مي‌آيد. صداي آشنايي كه تا حالا نشنيده‌ام. پس چرا آشناست؟ نمي‌دانم...

آجرهاي شوره‌زدة آن گوشه مي‌لرزد. همة نيرويم را از روي در و ديوار اتاق جمع مي‌كنم و توي دستم مي‌گيرم و قفسه را كنار مي‌زنم و يكي از همان تكه‌هاي توي قفسه را، صدا خفه‌كن مي‌گذارم و ضامنش را مي‌كشم و كنار آجر مي‌گذارم و ...

مي‌بينمت. اتاق نموري كه انگار اتاق من است كه جلوي آينه گذاشته‌اند و بعد رفته باشند توي آينه و جلوي آينه را ديوار بكشند. همان ديواري كه قفسة تكه‌هاي دلم، به آن لم داده و به لذتي كه از نگه داشتن همان پاره‌ها مي‌برد، نگاه مي‌كند. اما آنطرف ديوار... توي آينه.